De Bijtende Broodjes Brigade

[Charlene Sunshinos del Paso]

Het was een hele vroege zaterdagochtend maar Charlene lag klaarwakker in bed en staarde met grote ogen naar de versieringen van haar hemelbed. Het was nog veel te vroeg om op te staan maar slapen kon ze in ieder geval niet. Aan de bovenkant van haar hemelbed waren figuren uit het hout gesneden. Ze zag meermensen zwemmen door het diepe Zwarte Meer en tovenaars dueleerden in het linker hoekje. In het rechterhoekje stond een eenhoorn die en zwartgebrande staart had van een mislukte toverspreuk die ze een keer had uitgevoerd. Verder had je dan nog het plaatje van de kobolden waar iemand een keer een snorretje bij had getekend. Ze had al vaak naar deze houtschildering of houtsnijding of hoe het dan ook mocht heten gekeken en elke keer leek het alsof alle stress dan uit haar wegstroomde. Het leek ook wel of de beelden op het hout telkens een beetje anders waren maar als ze ze dan beter bekeek leken ze weer normaal. Ach wat, zoveel dingen hier in het kasteel waren magisch dus waarom niet de houtsnijdingen in haar hemelbed.

Charlene ging rechtop zitten en kneep haar ogen dicht tegen het licht dat door het spleetje bij de gordijnen naar binnen viel. Ze kon toch maar beter opstaan nu en aan het licht wennen want ze hield het gewoon niet langer uit in bed. Ze sloeg de dekens van zich af en sloop zo zachtjes als het maar kon naar de kledingkast. Natuurlijk ging het weer fout. Toen ze langs de staande spiegel liep schrok ze zich dood van haar eigen spiegelbeeld. "Dat noemt zich dan dapper" sprak ze zichzelf streng toe voor ze controleerde of haar afdelinsgenootjes nog sliepen. Een meisje had wat gemompeld maar niemand was wakker geworden. Ze trok de kledingkast open, haalde er zonder ergens naar om te kijken een jurk uit en begon zich om te kleden. Ze mocht dan rijk zijn en van sieraden houden maar daar bleef het bij. Rijk zijn was alleen leuk omdat je dan veel dingen kon kopen. Aan rijk zijn zaten veel regeltjes verbonden en die regeltjes vond ze heel wat minder leuk. Vandaar ook haar haat aan etiquette. Vandaag ging ze weer eens lekker eigenwijs doen en ze trok de lichtroze zomerjurk aan die net tot over haar knieën kwam. Om haar middel zat een lichtblauw lint dat achter uitkwam in een strik. De jurk fladerde heerlijk van onderen.

Zachtjes opende ze de deur van de slaapkamer en liep charmant op haar gelakte zomerschoentjes (voor verandering zonder hak) de trap af. Het was nog redelijk stil in de leerlingenkamer. Er zaten een paar kinderen te suffen in de stoelen bij de openhaard maar verder waren alle Canguro's nog lekker aan het genieten van hun dromen in dromenland. Ze glimlachte naar de slaperige leerlingen fatsoeneerde nog even haar haar door een harnas als spiegel te gebruiken tot het harnas haar een duwtje gaf met een speer omdat hij het blijkbaar niet leuk vond wat ze aan het doen was. Het kon haar humeur niet verpesten. Ze stak haar tong uit naar het harnas en stapte (waarom moest je er nou zo ordinair doorheenstappen en hadden ze niet gewoon een trapje gemaakt) door het protretgat. Vrolijk ging ze op weg naar de Grote Zaal. Sommige schilderijen keken haar geërgerd aan toen ze vrolijk langs de trappen naar beneden huppelden maar anderen zwaaide vrolijk naar haar. Ze zwaaide vrolijk terug. Er waren nog maar weinig mensen wakker in het kasteel maar dat betekende niet dat de trappen minder zin hadden om te bewegen.

Het duurde niet zo heel lang en ze kwam aan in de Grote Zaal. Op de tafels lag een heerlijk ontbijt. De geur van versgebakken brood drong door in haar neusgaten en verlekkerd liep ze naar haar afdelinstafel. Er waren nog geen mensen in de Grote Zaal maar dat was logisch want geen enkel normaal mens ging zo vroeg ontbijten. Ach, Charlene was gewoon niet normaal. Eigenlijk zou ze terug moeten gaan naar haar leerlingenkamer of ze zou in ieder geval moeten wachten tot er anderen waren maar het ontbijt zag er toch zo verlekkerd uit dat ze het niet kon laten om wat te eten.

Verlekkerd keek ze naar de broodjes. Ze hadden wel wat vreemds vanochtend, ze leken te tintelen. Ach, er zal wel niks mee zijn. Het was vast de slaap die haar zo bezig hield. Zonder verder na te denken ging ze zitten en pakte een broodje. Klaar om het open te snijden hield ze het mes in haar hand maar toen opende het broodje zelf zijn mond, of nou ja, hadden broodjes een mond? In ieder geval begon het broodje te bijten. Charlene liet het broodje los en het viel op haar bord. Bijtend begon het broodje te bewegen, happend met zijn mond. Charlene keek ernaar, met open mond. Ze boog haar hoofd om te kijken of het broodje misschien echt tanden had. Het broodje had haar op de een of andere manier gezien en sprong bijtend op haar af. Hap, puntjes boorde in de pink van haar rechterhand. "Au" riep ze geschrokken. De broodjes op de schaal begonnen harder te tintelen. O nee, straks werden alle leerlingen overvallen door happende broodjes!

[Raquel Sensia]

Geïrriteerd schoot Raquel overeind in haar bed. De zon scheen, wat heel prettig was, recht in haar gezicht, wat dus een stuk minder prettig was. Een diepe zucht ontsnapte uit de mond van het meisje en ze nam zich voor om voortaan de gordijnen beter dicht te doen. Ze draaide zich nog een aantal keer om en probeerde weer in slaap te komen maar het lukte haar niet meer. Boos sloeg ze haar armen over elkaar en begon te mopperen op Spanje, de zon en de gordijnen die niet goed sloten. Al mopperend klom ze uit haar bed en begaf ze zich richting de douche. Met haar ogen dicht reikte ze naar de knop voor het warme water, draaide deze open en stapte eronder. 'Godve-' kwam er ineens uit haar mond. Oke, note to self, volgende keer ogen open doen voordat je de douche aanzet!Zuchtend draaide het kleine blonde meisje de douche warm en genoot van de stralen die langs haar rug liepen.

Toen ze klaar was sprong ze eronder vandaan en huppelde ze naar haar kast, deze dag was slecht begonnen, dus trok ze snel haar geluksshirt en onderbroek aan en daarna een skinny jeans. Op haar sokken huppelde ze naar de grote zaal om het ontbijt aan te vallen. Er zat een meisje geschrokken naar de broodjes te kijken en Raquel plofte naast haar neer. Het was de Canguro tafel, maar qua hyperheid zou ze daar zo tussen passen. 'Hay!' begroette ze het meisje vrolijk. 'Wat ben je aan het doe-' haar blik gleed naar de broodjes en het meisje bleef ernaar staren. Jeetje, was die gek geworden ofzo? Er was niks met die broodjes aan de hand toch? Ze wiebelde haar voeten heen en weer en neuriëde een liedje. Schoenen brachten ongeluk, dus die deed ze nu niet aan. 'Wat is er met die broodjes gebeurd?'

OOC: kijk eens aan!

[Charlene Sunshinos del Paso]

Wild wapperde ze met haar handen en het broodje vloog van haar pink en belandde ergens op de tafel van Cerdo. "Iewl!" stootte ze verbaasd uit terwijl ze verbaasd naar de schaal met tintelende broodjes keek. Iemand plofte naast haar neer en begroette haar vrolijk. "Heey!" begroette Charlene terug, maar het klonk ook een klein beetje verward. "Wat is er met die broodjes gebeurd?" waren de andere woorden die Charlene opvielen, de rest had ze nauwelijks gehoord. "Ik weet niet," toen begon er nog een broodje te leven. Hij sprong op haar bord, scheurde zichzelf open en begon als een wilde pantofel te happen naar iets. Charlene bleef verbaasd zitten, starend naar haar bord, met open mond. "HET LEEFT!" gilde ze toen en ze sprong op van de tafel. Gatver. Het leeft. Broodjes horen helemaal niet te leven. De schaal begon erger te tintelen en er sprongen nog een paar broodjes van de schaal. Ze begonnen rond te springen als kikkers en te happen als kleine vogeltjes die hun wormen nog niet hadden gehad. Hoe kon dit?

Duizenden gedachten stroomden door Charlene's hoofd en eentje ervan zou de goede kunnen zijn. Helaas klonk geen enkele van haar gedachtes logisch, wat niet erg hielp bij dit probleem. De broodjes leken steeds wilder te worden, ze gingen springen, hupsen en leken te dansen terwijl ze hun kleine, plots ontstaande tandjes blootlegden. Charlene voelde echter weinig angst in zich, ze was alleen heel erg geschrokken en wilde liever niet aan de gevolgen denken. Misschien namen de broodjes de hele school wel over! Hoe moest je die dingen stoppen dan. Haar oog viel op een mes, een heel scherp mes. Ze haalde het van de tafel en even later landde het sierlijk in een van de broodjes. Het broodje schokte en stopte toen met bewegen. "Woehoe!" uitte ze enthousiast en toen: "Oho" want ze had ook de tafel een beetje gemold. "Oepsie, niet aan gedacht," zei ze vrolijk. De andere broodjes leken ook niet zo blij met haar actie. Ze begon nog woedender te hupsen en sprongen van de tafel en hapten naar hun voeten. En wat nu?

OOC: Sorry, het wilde niet lukken

[Raquel Sensia]

Nu pas snapte Raquel waar het meisje naar staarde, de broodjes leefden. Voor haar eigen ogen scheurde er eentje open. Oh dit was het werk van Cerdo! snel begon ze alle broodjes op te pakken en naar de tafel van Cerdo te smijten. Dit zouden de schoolhoofden niet zo leuk vinden, maar het was toch zeker niet hun schuld dat die broodjes zo gestoord deden? Broodje na broodje vloog naar de tafel van Cerdo, tot het meisje ineens zo slim was om er een mes in te steken. Dat ze daar niet aan gedacht had! Verbaasd keek ze naar de andere broodjes die nu boos werden en toen begon ze toch wel een beetje bang te worden. 'Rennen! Rennen voor je leven!' Ze sprong op en gooide de tafel bijna om. Ze probeerde de arm van het meisje te pakken en haar mee te trekken maar voelde toen een broodje aan haar voet.

'IEL IEL IEL! Hij zit aan mijn teen! Kijk!' ze schudde wanhopig met haar voeten zodat het broodje los zou laten en ze zou kunnen vluchten van die rare tafel. Heel veel mensen om haar heen begonnen te lachen en te wijzen, maar geen van hen reageerde op het feit dat ze zo wanhopig ronddanste op een been. Waarom kwam er niemand helpen om van die domme, happende broodjes af te komen. 'Weetje,' sprak ze tegen een broodje. 'Je bent om op te eten, niet om iemand op te eten! Snap je dat?' Haar ogen werden kleine spleetjes en ze keek het broodje boos aan. 'En nou weer terug in de mand! Jullie allemaal! Schiet op! Ik wil geen gesputter horen!' de broodjes kregen pootjes ofzo, want ze sprongen allemaal weer in broodmand en deden hun monden weer dicht. Behalve het ene broodje wat het meisje had vermoord. 'Okee...' kwam er uit Raquel's mond 'dat was echt heel erg raar! Anyways, ik ben Raquel, zit in Tortuga en jij?' glimlachte ze liefjes naar het meisje.