Tsja, ik heb weer eens een verhaal geschreven, tenminste, het eerste hoofdstuk en ik ga het hier zo posten. Ten eerste: dit is niet iets wat ik doe, het is gewoon iets waarmee ik al een tijdje in mijn hoofd loop & ten tweede: ik weet niet wat het onderwerp is

Proloog

Zijn ogen waren dicht, gesloten, en nog altijd even open voor mij. Ik wist wat er in zijn hoofd omging, en ik wist waarom. Ik had het gedaan, ik was de schuld van zijn lijden. Door mijn acties lag hij hier. Bewusteloos, bewegingloos, ademloos. Zijn gezicht, zo wit als een laken. Koud, gevoelloos, bewusteloos. Ik kon eeuwig naar hem blijven kijken, maar werd wild weggerukt uit mijn gedachten. Het was Jenna ‘Kom! Schiet nou op! Als we hier betrapt worden met hem zijn we dood!’ Dood? Dat waren we toch al? Mijn handen volgden de contouren van zijn gezicht en streelden zijn lippen. Jenna gaf het op, ze rende weg, mij achterlatend bij zijn steeds kouder wordende lichaam. Ik had het toch goed gedaan? Ik liet hem niet in de steek. Ik rolde tegen hem aan en probeerde hem warm te houden. Het lukte niet. Mijn lichaam werd kouder, dat van hem niet warmer. Ik wist dat het gedaan was, ik kon er niks meer aan veranderen.

 
Hoofdstuk 1
Wanneer de nacht verdwijnt

Ik zette mijn iPod harder en liet mijn gedachten gaan. Ze namen me mee naar plekken, zo groen als het maar kon. Verbaasd wreef ik in mijn ogen, terwijl er in de verte naar me geroepen werd. Ik sloot mijn ogen en negeerde de stem. Vechtend tegen de slaap stortte ik in. De tranen stroomden geluidloos over mijn wangen en ik beet op mijn kussen. Niet hier, niet nu. Ik telde in mijn hoofd tot tien en hoorde dat de deur opengesmeten werd. ‘Rotwijf dat je bent! Niet komen als ik je roep! Niet komen! En gewoon liggen slapen!’ Er werd aan mijn arm gesjord. ‘Rot op!’ snauwde ik naar mijn moeder. Ze moest eens weten wat ik doormaakte. ‘Nee, ik rot niet op, ik blijf hier net zo lang tot jij eindelijk een keer je nest uitkomt!’ gilde ze met die hoge stem van haar. ‘Ach man, verdrink jezelf toch in bad als je die pillen een keertje vergeet,’ gaf ik als antwoord. Haar gezicht werd rood. ‘Mikayla Johanna Catherina!’ Ze gebruikte mijn achternaam niet meer sinds mijn pa weggelopen was. Een paar jaar geleden dus. ‘Jij komt nu je bed uit en waag het niet om nog een keer zoiets over mij te zeggen!’ Ik rolde met mijn lichtblauwe ogen en stapte uit mijn bed. Mijn lange, witte benen begonnen te trillen en ik stortte in elkaar op mijn slaapkamer vloer. Met een woedend gezicht keek ik omhoog. ‘Je denkt toch niet dat ik het leuk vind? Je denkt toch niet dat ik de hele dag in mijn bed wil blijven liggen?’ Mijn stem werd luider en mijn moeder begon ineen te krimpen. ‘Je denkt toch niet serieus dat ik het leuk vind om in mijn bed te blijven liggen?’ Woest begon ik spullen bij elkaar te graaien en naar haar hoofd te smijten. ‘Rot nou toch op tyfus mens! Ik moet je hier niet! Blijf voortaan gewoon beneden!’ Ze draaide zich om en stormde de deur uit, doodsbang dat ik haar zou vermoorden. Het pistool lag veilig onder mijn kussen en ik was niet van plan die te gaan gebruiken. Die kogels waren voor iemand anders bedoeld. Natrillend klom ik weer op mijn bed en zette mijn iPod weer aan. Ik sloot mijn ogen en liet me meevoeren naar het land waar ik wilde zijn.

Maandagochtend, zeven uur.

Iets of iemand trok aan mijn arm, ik sloeg hem weg, mompelde wat en sliep weer verder. ‘Schatje, je moet nu wel opstaan hoor, anders kom je te laat op school!’ Wat? Verwachtte ze nu dat ik niet zou reageren omdat ik te moe was? ‘Mam…’ mompelde ik zachtjes. Ze bleef doorkwebbelen en begon kleren klaar te leggen. Ik wachtte twee minuten en mijn mond kon weer spreken. ‘Mam!’ ‘Wat is er schatje?’ ‘Ik kan toch niet naar school! Ik stort om de twee minuten in of krijg een woede aanval. Doe normaal zeg!’ Beledigd werd ik aangestaard door twee paar bruine ogen. Ja, zij wel, het was net alsof ik sowieso al het buitenbeentje had moeten zijn. De spiegel in mijn kastdeur kwam in mijn blikveld en ik zag mijn witte gezicht, lichtblonde haren en mijn lichtblauwe ogen. Mijn moeder, met haar bruine huid, bruine ogen en haar geblondeerde haar leek wel een supermodel, en ik, ik was een wrak. Een levend wrak, ja, dat wel. Maar ik was een wrak. ‘Mam, ik ga niet naar school, wat je ook tegen me gaat zeggen! Dus nu kan je weer rustig uit mijn kamer en me alleen laten!’ Geïrriteerd veegde ik mijn haren uit mijn gezicht en ik voelde dat ik weer boos begon te worden. Mijn moeder daarentegen, ging gewoon door met kleren uitzoeken. ‘Mam! Alsjeblieft!’ Nu begon ik te smeken. Gisteravond had ik al ruzie met haar gehad, ik had er nu geen zin in. De blik in haar koude, bruine ogen werd wat minder koud en om haar lippen speelde haar gebruikelijke glimlach. ‘Oke dan, als jij perse wil dat ik wegga, dan zal ik weggaan.’ Ze liep richting de deur. ‘Ik kan je vandaag brengen met mijn auto als je dat wil?’ Ik rolde met mijn ogen en negeerde haar vraag. Al zou ik naar school gaan, dan zou ik met mijn eigen witte auto gaan. Niet met die zwarte van haar, dan zie je de mensen namelijk echt denken of ik niet iets anders ben dan een mens. Niet dat ik daar zelf nooit over twijfel, maar die starende blikken kunnen echt dodelijk zijn als je daar helemaal niet goed tegen kan.

Goed, mijn moeder gaf eindelijk haar pogingen op om me naar school te krijgen en ze liet me met rust wat erg fijn was. Ik wachtte tot ik haar weg hoorde gaan toen ik mijn mobiel pakte en Jenna belde. Jenna was mijn vriendin al vanaf de basisschool en ik kon altijd op haar rekenen. Door een domme ruzie met haar ouders zat ze meestal bij mij in plaats van op haar kostschool. Ja, Jenna was nogal opstandig. Ze luisterde nooit naar andere mensen en deed precies waar ze zelf zin in had en ik deed meestal wel met haar mee. Mijn ziekte had haar niet afgeschrokken en ik hield zielsveel van haar. De telefoon ging over en ze nam vrolijk op. ‘Hey Bells, is de kust al veilig? Ik kom wel via het raam, tot zo!’ Dat was het fijne aan Jenna, ze wist al wat ik wilde zeggen voordat ik het zei. Het was ook een van de vele redenen dat ik nog nooit een woede aanval had gehad als zij erbij was. Ik moest zo om haar lachen, dat ik geen tijd had om boos te worden. Glimlachend keek ik op en zag haar hoofd al voor het raam. Het touwtje wat we hadden geïnstalleerd hing boven mijn hoofd en toen ik eraan trok sprongen mijn ramen open en kwam mijn roodharige vriendin door het raam heen. ‘Schatje!’ kirde ze vrolijk. Ik snapte nog steeds niet hoe ze zo snel boven was bij mij. Net alsof ze kon vliegen. Ze sprong bij me op mijn bed en gaf me een knuffel. Haar paarsachtige ogen pasten niet bij haar huid en haar. Ik moest altijd lachen om de gekke lenzen die ze nu weer indeed. Een glimlach speelde om mijn mond. ‘Waar is George heen?’ vroeg ze met een verbaasd gezicht. ‘Weet ik eigenlijk niet, hangt hij niet meer beneden dan?’ Ik keek haar vragend aan en wachtte op haar antwoord. ‘Wat moet George nou weer beneden? Nou ja, ik ga hem wel even pakken.’ Zonder op mijn goedkeuring te wachten sprong ze van mijn bed af en binnen twee seconden was ze er alweer. ‘Hier,’ en ze gaf me mijn gitaar weer. De versterker had ze in haar andere hand en al snel was alles aangesloten. ‘We gaan rocken baby!’ ze gilde met haar rare stem en wilde dat ik begon met spelen. Ik keek haar aan en ze knikte, dus zette ik the veronicas in, met when it all falls apart. Haar stem klonk zuiver en raakte elke hoge noot. Ik kon me er nog steeds over verbazen. We speelden een tijdje door en ze moest weg. Met een knuffel namen we afscheid van elkaar en in mijn haren voelde ik haar gezicht nog toen ze het raam alweer uit was.

Snel zette ik mijn msn aan, ze verscheen bijna gelijktijdig. Mijn gezicht klaarde op toen ik zag wie er nog meer online waren. Snel opende ik een aantal gesprekken en algauw lag ik weer helemaal dubbel om de opmerkingen van iemand. Ik hoorde mijn moeder de trap op komen, rolde met mijn ogen en sloot snel af. ‘Waarom staat jouw gitaar ineens niet meer beneden en…’ een zoekende blik ging mijn kamer rond ‘wel hier?’ Ik haalde mijn schouders op ‘had je hem weggehaald dan?’ Ik keek haar onschuldig aan en ze begon rood te worden. ‘Ik kom zo je eten brengen,’ snauwde ze naar me en ze beende weg. Een tevreden glimlach kroop over mijn mond en mijn blik viel op de kastdeur. Ik pakte een aantal knuffels en gooide die ertegen aan, ik wilde mijn spiegelbeeld niet zien. De deur ging niet dicht en ik werd woedend. Ik pakte mijn schoen van de vloer en gooide hem met al mijn kracht tegen de spiegel aan. De spiegel brak en ik sleepte mezelf uit bed. Hebberig graaide ik naar een scherf van de spiegel en ging zachtjes over mijn polsen ermee. Mijn dunne, witte hand sloot zich steeds steviger om de scherf en ik voelde het bloedden. Mijn blik schoot even snel naar de deur en ik besloot het erop te wagen. Mijn hand met de glasscherf duwde ik hard tegen mijn pols en ik zag een rode streep verschijnen. Nog een keer! Woedend staarde ik naar mijn pols, verontwaardigd en boos dat hij nog niet bloedde. Ik duwde nog een keer, harder en hoorde gekletter van bestek achter me. Ik schonk er geen aandacht aan, het lukte me eindelijk! Met een gelukzalige glimlach keek ik naar het bloed en hoorde mijn moeder kokhalzend wegrennen. Ineens zag ik een bekend hoofd voor mijn nog steeds open ramen. ‘Schatje, wat doe je?’ vroeg ze zacht, ‘hadden wij elkaar niet iets beloofd?’ Teleurgesteld keken twee grote ogen mij aan. Ik haalde de scherf van mijn pols aan en zocht een wit shirt uit mijn kast, scheurde deze in stukken en bond hem om mijn pols. ‘De verleiding was te groot,’ zei ik zachtjes, terwijl mijn ogen nat werden en begonnen te tranen. Het deed geen pijn, het was omdat ik onze afspraak had verbroken. Ik werd boos op mezelf, zo boos. Ik begon te krijsen en ik hield het lang vol deze keer. Ze vloog naar me toe en sloeg haar armen om me heen. Ze probeerde me stil te krijgen en wiegde me heen en weer. Snikkend liet ik mijn hoofd op haar schouder vallen en ik probeerde mezelf weer onder controle te krijgen. Mijn gekrijs stierf af en mijn tranen begonnen op te drogen. Ik verpestte haar shirt weer eens, al had er nu wel een lange tijd tussen gezeten. ‘Het spijt me zo,’ snikte ik tegen haar schouder ‘ik wilde het niet doen, het ging vanzelf. Ik brak de spiegel niet eens expres, ik wilde mezelf alleen niet meer zien.’ Ik wreef in mijn ogen en leunde tegen haar aan, gekalmeerd en alleen nog stille tranen huilend. ‘Echt, ik deed het niet expres. Ze daagden me uit,’ ik liet een stilte vallen en wist hoe moeilijk het was voor haar om nu geen scherf te pakken en ook in haar pols te zetten. ‘Kom, dan ruim ik dit even op. Waar heb je de stoffer en blik nu verstopt?’ Ik wees naar de kast en ze pakte hem. ‘Jij gaat weer op je bed zitten, klein monster dat je bent.’ Mijn mond glimlachte, maar mijn ogen deden niet mee. Ik kon niet meer lachen. Ze veegde alles op en gooide het weg. ‘Ik ga weer, niks raars meer doen nu he?’ Ik knikte en ze verdween weer. Net op tijd, want mijn moeder kwam mijn kamer weer binnen. Mijn pols verstopte ik onder mijn dekbed en ze keek met grote ogen rond. ‘Mam, waarom stormde je net weg?’ onschuldig keek ik haar aan en ik deed alsof er niks gebeurd was. Dit deed ik zo vaak dat het geen moeite meer kostte. ‘Ik dacht even… ik... je…’ Ze schudde haar hoofd en liep mijn kamer weer uit, de deur deed ze dicht en ik haalde opgelucht adem. Weer een leugen overleefd.