Evan stond voor de deur van een heel normaal huis in een klein stadje in het Zuid-Oosten van Spanje. Twee seconden geleden was hij daar uit het niets verschenen, dat was ook heel normaal voor Evan, maar waarschijnlijk niet voor de inwoners van het normale huisje. Voor hen zou Evan en alles wat met hem te maken had voorlopig helemaal niet normaal zijn. Hij hoopte maar dat ze er aan zouden kunnen wennen, zoals hij er zelf ook aan was gewend.

Evan was hier namelijk met een missie, een opdracht voor de school. Generosa had alle magisch begaafde kinderen uit de omgeving een brief gestuurd waarin ze werden uitgenodigd om het komende schooljaar aan La Mariposa Roja te gaan studeren. - Het verbaasde hem eigenlijk een beetje dat ze geen e-mails verzond. Ze had de school immers volledig gemoderniseerd.. - Sommigen van hen hadden daar nog niet op gereageerd. Dit waren vaak kinderen die zich nog niet bewust waren van hun krachten en dus niet wisten wat ze met de brieven aanmoesten. Generosa en Evan gingen deze adressen af voor een persoonlijk gesprek met de ouders en de leerlingen om uitleg te verschaffen over hun bedoelingen. Aangezien deze plaats niet al te ver van Valencia lag, waar Evan samen met zijn vriend een appartementje bewoonde, mocht Evan dit gezin gaan overtuigen.

Hij drukte op de bel en wachtte tot er open werd gedaan. Ondertussen dacht hij terug aan de tijd dat hij zelf te horen kreeg dat hij magische krachten bezat. Zijn ouders konden ook niet toveren, maar er waren een aantal magiërs in de familie die Evan's krachten hadden herkend en het gezin al een beetje hadden voorbereid op de grote mededeling. Deze jongen had dat waarschijnlijk niet.

Hij stond klaar met een keurig gedrukte brief in zijn hand, een exacte kopie van de brief die de vorige dag in drievoud op dit adres was bezorgd. - Op de papierkosten bespaarde Generosa kennelijk niet. - Toen de deur open ging, sprak hij de bewoner vriendelijk toe. "Goedemiddag, ik ben Evan Corazón. Ik heb een brief voor u met belangrijke informatie. Zou ik even binnen mogen komen om het een en ander nader toe te lichten?" Hij viel maar gelijk met de deur in huis, zoals hij meestal deed. Politiek correcte dialogen waren nu eenmaal niet zijn specialiteit. Zeker niet als het over dit onderwerp ging. Hij vond het leuk om alvast kennis te maken met de toekomstige leerlingen, maar al dat gediscussieer over het bestaan van magie..
Hij voelde zich altijd een soort van Jehovagetuige wanneer hij dit soort gesprekken moest voeren. ‘Gelooft allen in de oneindige goedheid der magie. Wij kunnen u deze goedheid leren kennen, als u zich bij ons aansluit!’ Hij droeg dan ook nog een luchtig wit gewaad – hij was recht uit een magische bijeenkomst hier naartoe gegaan – wat wel iets weg had van dat van een soort priestersrobe. Een familienaam als Corazón hielp ook wel een beetje mee met dat gevoel. De Corazóns waren een van de bekendere christelijke families uit de omgeving van Valencia en deden veel voor het geloof, al zouden ze dat hier waarschijnlijk niet weten. Dat kwam maar goed uit ook, anders zouden ze waarschijnlijk ook wel weten dat Evan door zijn homoseksualiteit een soort zwart schaap van de familie was. Nou ja, zo zwart was hij nu ook weer niet. Hij was een goede gelovige, afgezien van dat éne ding dan. Veel mensen stonden er gelukkig open voor, of accepteerden het op zijn minst, maar ja er werd natuurlijk wel over hem gepraat na de kerkdienst.. Misschien was hij dan wel het grijze schaap van de familie, bij gebrek aan een zwarte.